ఆ కన్నగుండె శోకం... కఠిన సమాజానికి శాపం!

ఒక తండ్రి జీవితం అంటే తన పిల్లల భవిష్యత్తు కోసం నిరంతర యజ్ఞం. తన ఆకలి కంటే వారి ఆకలి పెద్దది. తన కలల కంటే వారి కలలే ముఖ్యమైనవి. తన కష్టాలు, కన్నీళ్లు, ఆశలు అన్నీ పిల్లల విజయాల్లోనే పరమార్థాన్ని వెతుక్కుంటాయి. ప్రతి తండ్రి గుండెల్లో ఒకే కోరిక ఉంటుంది.. "నా పిల్లలు నాకంటే గొప్ప స్థాయికి ఎదగాలి."

అయితే, ఆ పిల్లలు ఎదిగిన తర్వాత... ఆ తండ్రి జీవిత చరమాంకంలో ఒంటరిగా మిగిలిపోతే? తనను భుజాలపై మోసిన పిల్లలు, తన అంతిమయాత్రలో భుజం ఇవ్వడానికి కూడా రాకపోతే? ఈ ప్రశ్న కేవలం ఒక కుటుంబాన్ని మాత్రమే కాదు, నేటి సమాజం మొత్తాన్ని నిలదీస్తోంది.

హర్యానాలోని సోనిపట్‌కు చెందిన 74 ఏళ్ల శివచరణ్ రామ్ రతన్ గుప్తా జీవిత గాథ మనందరినీ ఆలోచింపజేస్తోంది. భార్యను కోల్పోయి వృద్ధాశ్రమంలో జీవితం గడుపుతున్న ఆయన అనారోగ్యంతో కన్నుమూశారు. వృద్ధాశ్రమ నిర్వాహకులు ఆయన ఆరోగ్యం విషమంగా ఉందని ముందుగానే కుటుంబ సభ్యులకు సమాచారం ఇచ్చినట్లు వెల్లడించారు. అయినప్పటికీ, ఆయన చివరి క్షణాల్లో కుటుంబ సభ్యుల సమక్షం లభించలేదు. అనంతరం అంత్యక్రియల ఖర్చుల కోసం ఆన్‌లైన్ ద్వారా రూ. 5100 డబ్బు పంపించగా, వృద్ధాశ్రమ సిబ్బందే అంత్యక్రియలు నిర్వహించారు. ఈ సంఘటన దేశవ్యాప్తంగా చర్చనీయాంశమైంది.

ఈ ఘటనలో వ్యక్తిగత పరిస్థితులు, కుటుంబ పరిస్థితులు, అనివార్య కారణాలు ఏమిటో మనకు పూర్తిగా తెలియకపోవచ్చు. కానీ ఒక ప్రశ్న మాత్రం ప్రతి మనిషి మనస్సాక్షిని తట్టిలేపుతోంది. తల్లిదండ్రుల చివరి రోజుల్లో వారికి అత్యంత అవసరమైంది డబ్బా? లేక తమ పిల్లల సాన్నిధ్యమా?

సాంకేతిక విప్లవం మన జీవితాలను సులభతరం చేసింది. వేల కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న వారితో క్షణాల్లో మాట్లాడే అవకాశం కల్పించింది. డబ్బును క్షణాల్లో పంపే సౌకర్యాన్ని ఇచ్చింది. కానీ అదే సాంకేతికత మన బంధాలకు ప్రత్యామ్నాయంగా మారినప్పుడు, మనుషుల మధ్య దూరం కిలోమీటర్లలో కాదు... మనసుల్లో పెరుగుతుంది.

వీడియో కాల్ ఒక ముఖాన్ని చూపించగలదు. కానీ ప్రేమతో తలను నిమిరే చేయిని ఇవ్వలేదు.

డిజిటల్ చెల్లింపు ఖర్చులను భరించగలదు. కానీ కన్నబిడ్డ భుజం ఇచ్చే ఆత్మీయతను కొనలేకపోతుంది.

ఎంత పెద్ద ఉద్యోగం చేసినా... ఎంత సంపాదించినా... చివరి క్షణాల్లో తల్లిదండ్రుల పక్కన నిలబడలేకపోతే ఆ విజయాలకు అర్థం ఏమిటనే ప్రశ్న సమాజం ముందుంది.

విద్య మనిషిని ఉపాధి సంపాదించే స్థాయికి తీసుకెళ్లాలి. అదే సమయంలో విలువలు, కృతజ్ఞత, మానవత్వం, మాతృపితృ భక్తిని కూడా నేర్పాలి. మార్కుల పట్టాలు, ఉన్నత హోదాలు, విదేశీ ఉద్యోగాలు.. ఇవన్నీ గొప్పవే. కానీ కన్నవారి కళ్లలో ఆనందాన్ని నింపలేని విద్య సంపూర్ణ విద్య కాదు.

ఈ ఘటనలో మరో కోణం మనకు ఆశను కూడా చూపిస్తుంది. రక్తసంబంధం లేకపోయినా, వృద్ధాశ్రమ సిబ్బంది మానవత్వంతో ముందుకు వచ్చి అంత్యక్రియలు నిర్వహించారు. బంధుత్వం కేవలం రక్తంతోనే కాదు, హృదయంతోనూ ఏర్పడుతుందని వారు నిరూపించారు. మానవత్వం ఉన్నచోటే నిజమైన బంధం ఉంటుందని ఈ సంఘటన గుర్తు చేసింది.

నేటి సమాజంలో వృద్ధాశ్రమాల సంఖ్య పెరుగుతోంది. వృద్ధుల ఒంటరితనం పెరుగుతోంది. తల్లిదండ్రులను చూసుకునే బాధ్యత కుటుంబాల నుంచి సంస్థలపైకి నెమ్మదిగా మారుతున్న సంకేతాలు కనిపిస్తున్నాయి. ఇది కేవలం కుటుంబ వ్యవస్థకే కాదు, మన సంస్కృతికి కూడా హెచ్చరిక.

భారతీయ సంస్కృతిలో తల్లిదండ్రులను దైవస్వరూపులుగా భావించారు. "మాతృదేవో భవ, పితృదేవో భవ" అనే ఉపనిషత్తుల బోధన వేల ఏళ్లుగా మన జీవన విధానానికి పునాది. ఆ విలువలు క్రమంగా ఆచరణలో కనుమరుగైతే, మనం ఆర్థికంగా అభివృద్ధి చెందినా, నైతికంగా వెనుకబడిన సమాజంగా మిగిలిపోతాం.

ప్రతి తల్లిదండ్రికి తమ పిల్లల నుంచి కావలసింది ఆస్తి కాదు... ఆప్యాయత. డబ్బు కాదు... దగ్గరితనం. ఖరీదైన బహుమతులు కాదు... కష్టకాలంలో ఒక చేయి. చివరి రోజుల్లో వారి పక్కన కూర్చొని పలికే "నేను ఉన్నాను" అనే ఒక్క మాటే వారికి ప్రపంచం అంత విలువైనది.

ఈ సంఘటనను ఒక కుటుంబానికి పరిమితం చేసి చూడకూడదు. ఇది ప్రతి కుటుంబం, ప్రతి కుమారుడు, ప్రతి కుమార్తె, ప్రతి తల్లిదండ్రి తమను తాము ప్రశ్నించుకోవాల్సిన సందర్భం.

మన పిల్లలకు మంచి విద్యతో పాటు మంచి విలువలను కూడా అందిస్తున్నామా?

మన విజయాల వెనుక నిలిచిన తల్లిదండ్రులకు మనం కృతజ్ఞత చూపుతున్నామా?

వారి వృద్ధాప్యాన్ని భారంగా కాక, బాధ్యతగా భావిస్తున్నామా?

ఈ ప్రశ్నలకు మనస్ఫూర్తిగా సమాధానం చెప్పగలిగితేనే ఈ ఘటన మనకు నిజమైన పాఠమవుతుంది.

ఎందుకంటే...

తల్లిదండ్రులు మన జీవిత పుస్తకంలో మొదటి అధ్యాయం.

వారి ఆశీర్వాదమే మన జీవితానికి మొదటి వెలుగు.

వారి త్యాగాలే మన విజయాలకు పునాది.

ఆ పునాదిని మరచిపోయిన సమాజం ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగినా, ఆ ఎదుగుదల అసంపూర్ణమే.

ఆ కన్నతండ్రి చితి నుంచి లేచిన పొగ ఒక్క కుటుంబాన్నే కాదు... మన సమాజం మొత్తం మనస్సాక్షిని ప్రశ్నిస్తోంది.

ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం మాటల్లో కాదు... మన తల్లిదండ్రుల పట్ల మన ప్రవర్తనలో కనిపించాలి.